Fictie · Kristien Dieltiens · 2026 · Borgerhoff & Lamberigts

Omslag van Zwermkoorts

Mijn ervaring
Zwermkoorts kroop meteen onder mijn huid. Tijdens het lezen dacht ik aan een rauwe Amerikaanse film: je ziet de stoffige snelwegen voor je, voelt de zinderende hitte door het autoraam en hoort de benauwende stilte op de achterbank. De kinderen zitten vaak in die auto, en raken ook steeds verder gevangen in de greep van hun moeder. De spanning is op elke bladzijde voelbaar.

Ook de vormgeving versterkt die dreigende sfeer. Het heden staat op witte pagina's, de terugblikken op lichtgrijze. Dat subtiele kleurverschil laat voelen hoe het verleden als een schaduw over de reis hangt.

Ik werd heen en weer geslingerd tussen boosheid en verdriet. Ik voelde een enorme boosheid tegenover de moeder. Het is schrijnend om te zien hoe ver haar destructieve controle gaat en hoe zij de werkelijkheid van haar kinderen bepaalt. Tegelijk voelde ik diep verdriet om Daisy en Willow. Het breekt je hart om te lezen wat zij samen moeten doorstaan en hoe sterk hun loyaliteit blijft, zelfs wanneer die hen kapotmaakt.

De weidse, hete landschappen maken de benauwende thematiek van Münchhausen by proxy nog voelbaarder.

Voor wie?
Voor jou als je een intens en confronterend verhaal aankunt over een moeder die de werkelijkheid van haar kinderen bepaalt. Het boek laat zien hoe sterk de loyaliteit van kinderen kan zijn, ook tegenover een ouder die hen schaadt. Zwermkoorts leg je niet zomaar weg, en het blijft na de laatste bladzijde nog lang nazinderen.

Een pakkend citaat uit het boek:
"Achter dik glas, starend naar wat zich aan de andere kant afspeelde."

Let op: dit boek beschrijft mishandeling van kinderen door een ouder.