Fictie · Janke Reitsma · 2021 · Mozaïek

Mijn ervaring
Dit debuut is me lang bijgebleven. Ik vond het een beklijvende roman, prachtig en hartverscheurend tegelijk. De Wadden worden zo beeldend beschreven dat je ze bijna voor je ziet. Gaandeweg worden ze ook een symbool voor de uitzichtloze situatie waarin Koen vastzit.

Wat me het meest raakte, is hoe een kind ongevraagd de rol van ouder op zich neemt. Dat noemen we parentificatie. Koen zorgt voor zijn moeder en zijn zusje, terwijl niemand voor hem zorgt. Het boek toont hoe onzichtbaar het lijden in zo'n gezin blijft en hoeveel druk er op een gezin ligt wanneer een ouder psychisch kwetsbaar is.

Vooral de eenzaamheid van Koen bleef bij me, omdat ik die zelf ken. Ook ik groeide op met een moeder die worstelde, en met het isolement van een kind dat thuis iets draagt waar de buitenwereld geen weet van heeft.

Voor wie?
Voor jou als je als kind te vroeg groot moest worden, of opgroeide naast een ouder met een psychische kwetsbaarheid. Ook als je houdt van beeldende literatuur die je nog lang bijblijft, is dit een aanrader.

Een pakkend citaat uit het boek:
"Raar was dat, dat je je op momenten dat je gelukkig was niet realiseerde dat je gelukkig was."

Let op: dit boek gaat over psychische ziekte bij een ouder en over een ernstig ziek kind.