In deze korte roman zit je voortdurend in het hoofd van een naamloze narcistische kunstschilder. Hij vertelt zelf over zijn relatie met zijn vrouw Zigi, een violiste. Hij zegt haar vaak dat hij van haar houdt en dat ze het goed hebben samen. Ondertussen controleert, bekritiseert en manipuleert hij haar, en soms wordt hij zelfs agressief. Uit een eerdere relatie heeft hij een dochter, Lotta, die hij al meer dan tien jaar niet gezien heeft, maar niet tot inzicht komt hoe dit komt.
Mijn ervaring
Dit boek was erg beklemmend. Het legt de dynamiek van een narcistisch patroon pijnlijk bloot. Ik herkende het uit mijn eigen leven en uit de verhalen van zoveel vrouwen in mijn praktijk.
Ik ergerde me aan zijn superioriteit. Alles draait om hem en zijn kunstwerken, en wat Zigi doet, is voor hem maar bijzaak. Hij eigent zich het recht toe om jaloers en woedend te worden, want zij is volgens hem degene die hem zover krijgt. Ook in de breuk met zijn dochter ziet hij zichzelf als het slachtoffer, wat zo kenmerkend is voor een
Soms kreeg ik de rillingen van hem en wilde ik hem het zwijgen opleggen. Tegelijk weet ik uit ervaring dat dat niets zou helpen.
Hier en daar zit er humor in het verhaal, en die voelt dubbel en wrang aan. Door de korte zinnen leest het boek vlot weg. Over het einde verklap ik niets. Ik las het anders dan sommige recensenten, en ik ben benieuwd hoe jij het leest.
Voor wie?
Voor jou als je wilt begrijpen hoe iemand met een narcistisch patroon denkt en hoe hij zijn gedrag voor zichzelf goedpraat. Herken je jezelf in Zigi, dan kan dit boek je helpen om helderder te zien wat er in je eigen relatie gebeurt. Zit je er nog middenin of is je ervaring nog heel vers, lees het dan met zorg voor jezelf.
Een pakkend citaat uit het boek:
"Ze ging te ver, ik moest haar stoppen."
Let op: dit boek beschrijft emotioneel geweld en agressie binnen een relatie.
